Sobota, 6 Czerwca

Drugi list do Tymoteusza 4,1-8.

Najmilszy: Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego królestwo:
głoś naukę, nastawaj w porę i nie w porę, wykazuj błąd, napominaj, podnoś na duchu z całą cierpliwością w każdym nauczaniu.
Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań – ponieważ ich uszy świerzbią – będą sobie mnożyli nauczycieli.
Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom.
Ty zaś czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonaj dzieło ewangelisty, spełnij swe posługiwanie!
Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła.
W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem.
Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego.

Księga Psalmów 71(70),8-9.14.15a.15b.16-17.

Pełne Twojej chwały były moje usta,
sławiłem Cię przez dzień cały.
Nie odtrącaj mnie w czasie starości,
nie opuszczaj mnie, gdy siły ustaną.

Ja zaś będę zawsze ufał
i pomnażał wszelką Twoją chwałę.
Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość
i przez cały dzień Twoją pomoc.

Opowiem o potędze Pana,
będę przypominał tylko Twoją sprawiedliwość.
Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości
i do tej chwili głoszę Twoje cuda.

Ewangelia wg św. Marka 12,38-44.

Jezus, nauczając rzesze, mówił:
«Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku,
pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach.
Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok».
Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele.
Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.
Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony.
Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie».

Youssef Bousnaya

Miłosierdzie nie nie zasługuje na pochwały jedynie z powodu obfitości dóbr, ale kiedy postępuje w sposób prawy i miłosierny. Są ludzie, którzy ofiarują i rozdają wiele, ale nie są uważani za miłosiernych przed Bogiem, a są też tacy, którzy nie mają nic, nie posiadają niczego, ale mają miłosierdzie w swoich sercach. Ci są uważani za doskonale miłosiernych przed Bogiem i tacy są naprawdę. Nie mów zatem: „Nie mam nic, żeby dać ubogim”; nie zamartwiaj się, sądząc, że z tego powodu nie możesz być miłosierny. Jeśli masz coś, to daj, co masz; jeśli nie masz nic, daj choćby kawałek suchego chleba, ale z prawdziwie miłosiernym zamiarem, a to zostanie uznane przed Bogiem za miłosierdzie doskonałe.
Nasz Pan nie chwalił tych, którzy wrzucali wiele do skarbony, ale chwalił wdowę, która wrzuciła dwa pieniążki pochodzące z jej ubóstwa i z prawą intencją ofiarowała je do Bożego skarbu. Człowiek, który ma litość w sercu dla swoich bliźnich, jest uważany za miłosiernego przed Bogiem. Prawy zamiar bez widocznych efektów jest wart więcej niż wiele spektakularnych dzieł bez szczerej intencji.